24 Mayıs 2017 Çarşamba

yapacak hiç bir şey yok*

tam üç mayıs önce yazmışım aşağıdaki yazıyı. unutmuşum. ama hisler aynı. değişmemiş hiç bir şey. okuyunca hatırladım. içinde 2011 kasımından ve 2009 baharından bir iki paragraf. 
sıkışınca, sıkılınca, başedemeyince hep başka yerlere yansıtırız ya öfkemizi? ben işte kendimden sonra en çok pazar günlerine bir de bu bloga sataşırım. 
uzmanlar bağımlılıklarınızdan öyle pat diye kurtulamazsınız diyor. ben de o hesap bir süredir yazmayarak, hatta bloga uğramayarak, canım çok yazmak isteyince de mutedil kıyıları okumayı sevdiğini düşündüğüm, bir şekilde yolumuzun kesiştiği uzak-yakın dostlara blog niyetine mektup yazarak bitirmeye çalışıyorum bu bağımlılığımı!
sonu ne olur? yahut sonu olur mu bilmem.
bi'lodos lazım şimdi. bi'kürek. bi'kayık...


11 Mayıs 2014 Pazar


sütlü kahve


sırf alışkanlıktan yapıyorum. çok aramadığım halde sanki müptelasıymış gibi az şekerli kahve içiyorum her pazar. saat tam on birde. bazen geç kalıyorum. on bir buçuğu buluyor. ama ne olursa olsun, bana hiç bir tat ve renk katmasa da sanki içmezsem ölecekmişim gibi mutlaka içiyorum o kahveyi. ve yaz kış her cumartesi akşamından bu pazar sabahı parka gidip koşacağım diye söz veriyorum  kendime. fakat sabah olunca bırak koşmayı, beşyüz metre ötedeki markete bile arabayla gidiyorum her defasında. tam beş senedir şaşmadı bu durum.  belki fikrimi değiştiririm diye eşofmanlarla gidiyorum bazen. lakin nafile. kendime söz vermeye ve onları tutmamaya devam ediyorum. özlediğim halde özlememişim gibi yapıyorum. güçsüz olduğum halde güçlüymüşüm gibi. 
biliyorum. kendimi ve çevremdekileri kandırıyorum. gözyaşlarımı kendimden dahi sakınıyorum. şarkılarla avutuyorum, bazen kanatıyorum kendimi. ama mutlaka bir iki satırını okuyorum sevdiğim roman karakterlerinin. film ve roman kahramanlarım arasında bir anlık tereddüdüm olsa da gerçeğimi bulmam uzun sürmüyor. bazen ekmel bey'i, bazen bay c.yi, bazı zaman raif bey'i okuyorum. ama yalan yok şimdi. en çok ekmel bey'i okuyorum. şimdilerde anlamsız gelen bu dünyada tek tutamağım, tek anlamım onlar artık. bir de şarkılar var elbet.

bu sabah da aynı şeyler oldu. sıradan hayatımın sıradan bir pazar günüydü. sanırım bugünkü tek farkı bunları yazmaya karar vermemdi. nedenini çok iyi bildiğim ama çözüm üretemediğim sebeplerden dolayı pazar günleriyle ve kendimle savaşım uzunca bir süredir devam ediyor. kahve alışkanlığım gibi oldu bu durum. ben çoktan alıştım da çevremdekiler için aynı şeyi söyleyemem. nedenini soranlara cevap vermiyorum artık. kaldı ki bilmek hiç bir şeyi değiştirmiyor. bunu müptelası olduğum danimarka dizisindeki replikten çok daha önce farketmiştim çünkü. 

"istemediğimiz halde bazı şeyleri yapmaya mecbur kalırız hayatta."

bazılarımız savaşçı, cesur olarak doğarlar şu hayata. bazılarımız da benim gibi.
belki masumiyet ve kader'in bekir'ini izlemeseydim bu kadar kaderci olmayabilirdim. o vakit belki ; kaderimiz bu deyip usul usul yürümezdik başımızı öne eğip.

sabah markete giderken yol kenarındaki brunch insanlarını izliyordum bir yandan. tutkuyla yiyorlar, iştahla okuyorlar, keyifle tüttürüyorlardı sigaralarını. bir süre öncesine kadar ben de onlar gibiydim. kaybedeli çok olmadı bu hissi. belki de çok oldu. hatırlamıyorum. en son ne zaman böyle iştahla okuyup tutkuyla bir şeyler yemiştim bilmiyorum. sigara dersen zaten birbirimize eziyetten başka bir şey değildik. sonra bir gün belki dedim yazarsam değişebilir bir şeyler. belki yazarsam..
ama değişmedi. katlanarak arttı içimdeki boşluk. çaresizlik ve eksilik hissi. tam tamamlandığım dediğim vakitte içine düştüğüm imkan-sız(ı)larım. yaralanma ve yaralamalarım.
ama işte sen de biliyorsun ki bazen..
bazen işte sevmek kâfi gelmiyor bayım.
insanız sonuçta. hata da yaparız. aklımız da karışır. duygusalız hem.
hayallerimiz vardır gerçekleştiremediğimiz. ve zorunluluklarımız bir pranga gibi. bilirsin ayaklarımızdan çok zihnimize vurulmuş prangalar. ödenmesi gereken faturalar. sunulması gereken raporlar. işe gidip eve dönmek gibi sıradanlıklar vardır hayatımızda. sonra okumamız gereken kitaplarımız. izlememiz gereken filmlerimiz ve dinlememiz lazım gelen şarkılarımız vardır sırada bekleyen.
lakin hayat beklemez. geçer gider.
son tahlilde herkesin olduğu gibi benim hayatım da bir roman bayım.
ama ne roman!

.
* sezen aksu - ah istanbul

14 Mayıs 2017 Pazar

olsun

pazarın dokuzu. bir simitçi kahvesindeyim. açık olan televizyonda sertab erener dinleyip telefonumu şarj ediyorum. dışarıda canım insanlar. ellerinde çiçekler. annelerine koşuyorlar. oysa daha dün annemizin kollarında yaşarken çiçekli bahçemizin yollarında koşuyorduk. şimdi her şey para. her yer kapitalizm.
eski günleri özlüyorum. 
sanırım. 
yaşlanıyorum. 
hayır! nostalji damarımın kabarması değil asıl sebep. eller. ellerim beni ele veriyor. bir de içine yuvarlandığım şu anlamsız boşluk. devam etmenin manasızlığı. her bahar içinden çıkamadığım mayıs sıkıntısı. bak işte, bir mayıs daha gidiyor ömürden. daha kaç mayıs katlanırım? bilemem.
bildiğim. bu kadar hüzün bünyeye zarar.
zaten doktor da öyle diyor! doktor kim? kalbi bu dünyadan daha büyük, güzel bir insan.  "şarkıların, her gün yazman güzel de hepsi hüzünlü be selim."
oysa böyle olmasını ben istemedim. belki ekim, belki bu lanet pazar günleri, belki ekmel bey'i okumam. ya da ve belki de başka şeyler buna sebep. çok şeyi olduğu gibi bunu da bilemiyorum.
bazen de öyle özlem yüklü oluyorum ki neyi özlediğimi bilemiyorum. insan neyi özlediğini bilmez mi? 
ben mesela bilmiyorum.
içimde ara ara dalgalanan hissin meylinin neye ve kime olduğunu.
ama şunu istiyorum.
basit işlerle, misal bağ ve bahçeyle, evin bozuk olan kapısını tamir etmekle, köy ya da kasabanın en yaşlısının anılarını dinlemekle, sessizliğini şakıyan kuşların ve hışırdayan ağaç yapraklarının bozduğu taşlı yollarda yürümekle, şehirden gelecek mecmuanın son sayısını yahut el yazmalı, posta pullu gerçek bir mektubu beklemeyle geçecek günler.
.
son tahlilde ve galiba gitmek lazım.
sessiz.
"kim"sesiz.
hemen şimdi.
.



13 Mayıs 2017 Cumartesi

bu semt güzelse sebebi sensin

bugün canım sıkkın. anneme verdiğim sözü bir kereliğine bozuyorum. piraye'nin çünkü çayı çok güzel. can da sıkıntılı olunca en az bir sigara içiliyor. gerçi geçmiş gün sen yakıştıramamıştın elime. hatırana saygısızlık etmek istemezdim. ama acemice olsa da içtim bir tane. hoş çöl rüzgarına bulanmış bu mayıs sıkıntısında sigara mı beni yoksa ben mi sigarayı içtim tartışılır. fakat bu çay çok güzel. söylemiş miydim? güneş de öyle. hayalin zaten hepsinden güzel. 
.
semte veda turları atıyorum artık. anılara. tarihe. ve sayısız güzelliğe. her şey birden bire oldu. hiç aklımda yokken bir anda taşınma hazırlıkları yaparken buldum kendimi. bir iki hafta içinde bu semt tarih olacak. nasıl alışırım bilmiyorum. ben kolay alışamam. bilirsin. alıştığımda da bırakamam. önce sen gittin. senden 89 gün sonra da tek dostum metin abi. içkisi sigarası olmayan gencecik adam. kalp krizinden gitti bir bahar akşamı. kader dediler. takdiri ilahi. sonra arabayı sattım. şimdi semti bırakıyorum. tam on sekiz sene. dile kolay. akla ziyan!
bugün akşama kadar nazan öncel dinleyesim var. hatta ölene kadar. 
öyle bir his. 
sen olsaydın. teselli ederdin diyorum. 
sen olsaydın. 
her şey bambaşka olurdu. 
sen yoksun.
.
şimdi.
.
içimde sibel can'la nazan öncel lale devri'ne düet yapıyor. 
öyle üzgünüm.

.
bu sabah. erkenden gittim parka. her zamankinden daha çok turladım kızıl topraklı yolu. tam dört koca tur. üç nokta iki kilometre. duvar yazılarını son kez okudum. anılarımı tek tek elle yokladım. kedilere iyi dileklerimi sundum. ağaçlarla vedalaştım. bekçi nizam'la helalleştim. "hayırdır" dedi.
"hayır olmasını umuyorum" dedim. durumu izah ettim. durduk yere gözlerim doldu. nizam'a belli etmek istemedim. "arada gelirim yine fakat şimdi gitmem gerek" diyerek çabucak ayrıldım yanından.
.
bugün canım çok...

11 Mayıs 2017 Perşembe

beş vakit - 15

sabah: çayı güzel yapmışlar. ikincisini istedim. geldi. ilkiyle uzaktan yakından ilgisi yoktu. canım sıkıldı. 'zaman işte böyle bir şey evlat' dedim içimdeki çocuğa. "hiç bir şeyi aynı bulamıyorsun." yaşı benim gibi yolun yarısını biraz geçenler bilir ki bu kural sadece çay da değil tüm her şeyde geçerlidir. yaşı geçmeyenler de bilir belki. zira ilk mektep talebeleri daha şimdiden hayattan, trafikten, kalabalıktan şikayet eder olmuşlar. zamana isyan etmeleri ise an meselesi..
.
öğle : doktor geldi dediler. cuma günleri dörtte gelirdi halbuki. olsun. canıma minnetti. iki gündür anlamsız bir sıkıntı vardı zaten içinde. yemeği çabucak yiyip yanına gittim. 'kafa' adamdır bizim doktor. tesir süresi sınırlı olsa da beni ilaçsız iyi ediyor. o kadar söyleyeyim. fakat bugün!.. "doktor bu'ne" diye ünledim odasına girdiğimde. sağ elinin baş ve işaret parmaklarıyla yeni bıraktığı bıyıklarını sıvazlayarak "yakışmamış mı müdür" dedi. cevabım kısa ve netti. "yakışmamış". 
hoşuna gitmedi bu. lafı değiştirdi hemen. "n'olcak bu beşiktaş'ın hali. şampiyonluk tehlikede" dedi. bu da benim hoşuma gitmedi. "işine bak doktor işine" dedim. ve devam ettim söylenmeye; "anlaşıldı sende bu bıyık bende de bu beşiktaş acısı varken anlaşamayız bugün senle. ordan bi' lansor yaz da gideyim ben.." dedim.
reçeteyi yazdı. üstüne de iğrenç bir espri yaptı. tabi onu burada yazacak değilim. ama ve yine de çıktığımda kuş gibi hafiftim. bu doktor işini biliyordu. ya da ben. neyse..
...
ikindi : insanın kendini cellat gibi hissetmesi için birilerini yahut bir şeyleri öldürmesi gerekmiyor. bazı meslekler tam da bu his için var. eskiden insanlar yanıma geldiklerinde onlar kadar olmasa da bayağı bir üzülürdüm. hele bir de evli ve çoluk çocuğu varsa 'şimdi ne yapacak bu adam' diye dert edinirdim. haklı bile olsa patrona verip veriştirirdim. oysa şimdi tamamen duygusuz, robotik hareketlerle evraklarını hazırlayıp imzasını aldıktan sonra kuru bir hayırlı olsunla uğurluyorum onları. insan öğüten bu dişlinin bir parçası olmak. giderek hissizleşmek diyorum sevgilim. ağrıma gidiyor. çok ağrıma..
...
akşam: uzun zaman olmuştu böyle şaşırmayalı. iş çıkışı, zemin kat yerine bulunduğum kata bastım asansörde. aynaya baktım. suratımı ekşittim. dolmuşta iki farklı yere oturdum. önce şişman bir abinin yanına mülteci gibi sığındım. sonra üniversiteli kız inince boşalan tekli şoför yanına gecekondu kapar gibi atıldım. müzik hazırdı. hayatımı düşündüm sonra. aslından iki geceden beri. ve hala yazarken şimdi. ama eski adamlar doğruyu söylemiş. düşün düşün boktur işin. çıkamadım zaten. yoruldum. sonra öyle güzel bir şarkı çıktı ki müzikçalarımda. ama ismini bilmiyorum. anlamını zaten hiç bilmiyorum oysa daha geçen hafta yükledim. yine de tebrik ettim kendimi böyle güzel bir şarkıyı dinlettiğim için yüreğime. üşüdüm sonra. peşpeşe iki camı kapatım. ama sonra şarkıyla birlikte açan güneş içimi hatta ruhumu ısıttı biraz. lakin ben yine hayatımı düşündüm. sıradan hayatımı. hala düşünüyorum..
...
yatsı:
trt müzik açık. sarışın saçları. at kuyruklu. uzunca boylu bir kadın. sanat musikisi icra ediyor. oysa üzerimde bir ağırlık. içimde bir sıkıntı. iki gündür. ağlamazsam sanki. geçmeyecek gibi. işte bu ahval ve şeraitte son vakti yazmaya çabalıyorum. yazmasam ne olur ki? hem kimin umurunda?
.
acaba ara sıra elle tutulur bir şeye muhtaç olmadığımız için mi böyle perişanız?*
.
* cahit zarifoğlu

10 Mayıs 2017 Çarşamba

sarı

kadıköy iskele'de. sarı dolmuşun dolmasını bekliyoruz. yedi yolcu. bir şoför. fakat dolmuş jeopolitiğinde hiç hazetmediğim, en bi'boktan yerdeyim. girişteki 2,5 kişilik koltuğun tam ortasında. benim koltuğun üçüncü, dolmuşun sekizinci kişisini bekliyoruz. beşiktaş'ı ve memleketi bıraktım. baskül ailesinden bir fert gelmemesi için bildiğim bütün duaları okuyorum. dışarıda hava ayaz mı ayaz. ama bahar. takvimler on mayısı gösteriyor. oysa soğuktan büzüşen parmak uçlarım şubat onbeş'te hala. kapı açık. rüzgar sert ama tatlı esiyor. insanlar geçiyor gözümün önünden. yukarıdan aşağıya. soldan sağa. bulmaca gibiler. ama çabuk çözülüyorlar. hepsinin ortak özelliği sabah mahmuru ve mutsuz olmaları. yüzlerinde kendimi görüyorum. yandaki müzik markette çalan bir portekiz fadosu nedeniyle derin bir hüzne dalmaktan yanıma oturan orta halli bir abi kurtarıyor beni. seviniyorum. tamamlanıyoruz ve hareket ediyoruz siya siya. lakin bu sefer de arkadan, çaprazdan dolmuş parasını rica edenler. sonra üstünü verirken teşekküre tenezzül etmeyenler. canım sıkılıyor. hepsinden sonra en son
adliye diye uzatıyorum kendi ücretimi.  avukat sanıyorlar beni. 'avukat değilim' demek istiyorum. diyemiyorum. en az onlar kadar sevilmeyen başka bir mesleğin mensubuyum halbuki. gurur duymuyorum bundan. nefret de etmiyorum. sadece yokuş aşağı vitesi boşa atılmış magirus gibiyim bu aralar. oluruna bıraktım gidiyorum hayat yolunda.
oysa istanbul güzel. istanbul güneşli. ama trafiği dert. sol şeritte sıkışıyoruz. sağa girmek istiyor şoförümüz. 3-4 defa sağ dikiz aynasına bakıyor. yanındaki tekli koltukta oturan sarışın kadın bacaklarına baktığını sanıyor şoförün. halbuki sarışının güzel bacaklarına bakan benim. farketmiyor. 
hemen yanımdaki orta siklet abi deryalara dalmış. dün çekilen piyangodan çıkacak parayı düşünüyor gibi. zira aynı şeyi ben de düşünüyorum. solumdaki üniversiteli genç ise hülyalı hülyalı camdan bakıyor. sevgilisini düşünüyor belli. biliyorum çünkü biz de geçtik o yollardan. önce canan sonra vize ve finallerdi sloganımız. hele şuna bakın hele. kesin aşık bu çocuk. ünlü bir ressama poz verir ciddiyette ve hareketsizlikte. bu yaşta başka ne derdi olacak hem. ekmek elden su gölden. hemen önde kirli sakal ve bıyıklarıyla meksikalı kötü adamlara benzeyen şoförümüz tüm vakarıyla kullanıyor dolmuşu. sol elinde bazen sigara bazen direksiyon. sağ elinde ise her daim tesbih ve bazen vites kolu. sonra bu meksikalı halinin aksine türk gibi, erol taş misali pis pis ama bir müstehzi güldü. tam olarak neye güldü anlamadım. düşüncelerimi yakalamış olamaz. bu imkansız. mel gibson'ın filminde oluyordu öyle şeyler. ya da ve belki henüz okumadığım fantastik kitaplarda. ama bu dünyada olamazdı. başka bir şey olmalı diyorum. fakat çok fazla da üstelemiyorum zihnimi ve merakımı. işte tam o sırada sol cenahtaki park ve bahçeler müdürlüğünün çalıştığını farkediyorum. sarı sarı çiçekler dikiyorlar. mfö'nün laleri mi bilmiyorum. çünkü şu hayatta anlamadığım pek çok şey var benim. bunlardan biri de çiçek çeşitleri. bir papatyayı bir de gülü bilirim. gerisi ilkokul terk zihnimde! 
derken ineceğim durağa geliyoruz.
-kaptan, adliyede lütfen!
....
.

9 Mayıs 2017 Salı

11.mektup

beni sabahın köründe uyandıran kuşlara kızmıyorum artık. çünkü onlardan önce uyanıyorum bir haftadır. bu sabah da öyle oldu. uyandığımda misal, saat beşi yedi geçiyordu. tekrar uyuyamayacağımı biliyordum. soluma baktım. güneş çoktan doğmuştu. sağıma baktım. akşamki okumamdan kalan niçe ağlıyordu.* şimdi sırası değil niçe dedim. şimdi sırası değil. televizyonda bir müzik kanalı açtım. sıla çıktı. sonra biraz seni düşündüm. peki tamam itiraf ediyorum. yaklaşık bir saat kadar seni düşündüm. çünkü biz doğru kişilerdik leyla. ama yanlış zamanda karşılaşmıştık. bunu ikimizde biliyorduk. ama sanırım kader bilmiyordu!
eski, güzel anlarımızı. hiç bir ayrıntıyı atlamamaya çalışarak tekrar ve tekrar düşündüm. o an işte, bir zaman makinası icat etmeyi çok istedim. lakin o kadar mühendislik bilgim yoktu. yapacak daha iyi bir işim de yoktu. bende bıraktığın hatıraların izlerini zihnimde tek tek ve yeniden parlattım bir süre daha.
.
saat yediye doğru bir karar vermem gerekti. işe gitmedim. özgürlük parkına gittim. patrona ne yalan uyduracağımı düşünmeden. daha önce üzerimde hiç görmediğin gök mavi italya formamı giyip özgürlük parkı'na doğru yola çıktım.  seneler evvel, bir temmuz akşamı neredeyse üç saat nefes almadan konuştuğumuz bankın olduğu kapıdan girdim parka. fatih'in istanbul'a girdiği gibi gururlu ama bir o kadar hüzünlü.


bankı görür görmez anlatmaya başladım. parkın demirbaşı ağaçlara, günlük rızkının peşinde koşan kedilere, kargalara, havadaki buluta, zayıf esen rüzgara ve sabah güneşinden pay almak için yarışan yapraklara. 
ben dedim burada, yıllar önce bir kadını sevdim. o da beni sevdi. hem ne sevmek....

hatırlıyor musun o kış bana söylediklerini? ben unutmadım hiç..

"ben sizi zemheri soğuklarda da sevdim bayım unuttunuz mu? karın, tipinin ortasında, burnunuzun ucuna kadar sarındığınız kaşkolunuzun kenarından gözüken iki güzel gözünüzün hatırına sevdim." 
. 
nasıl unuturum?
.
babanı ilk kez o gün anlatmıştın bana. sigaraya nasıl başladığını sonra. ahmed arif'in leyla erbil'e yazdığı mektuplardan birini yine ilk orada okumuştum sana. devamında oruç tutmadığın halde benimle bir saat iftarı beklemeni, yan masada apartmanlarını kentsel dönüşüme feda edecek olan sakinlerin muhabbetine kulak misafiri olup haklarında hikayeler uydurmanı hatırlıyorum şimdi. 
bana bakışını sonra.
bana bakışını.
aşıkça.
o gün oturduğumuz bankın yerini değiştirmişler şimdi. beş metre geriye almışlar. ama yaşadığımız güzellikler değişmedi. hep aynı yerde duruyor. kalbimde. ilk buluşmamız, ilk yemeğimiz, ilk öpüşmemiz.
bana bakışın sonra.
bana bakışın.
aşıkça.
.

yine uzun süren bir ayrılığın vuslatında bir gün de şöyle demiştin; 
"hepsi gidecek , sadece bir tek an , bir tek hissediş kalacak deseler, sanatçılar sokağındaki aheste yürüyüşümüzü seçerdim. o yolda aheste aheste yürürken, bir an duraklayıp onlarca ıvır zıvırın olduğu bir tezgahtaki cam bir bibloya uzattın elini. sağ elinin işaret parmağının ucuyla dokundun. belleğim parmak ucunla cama dokunuşunun fotoğrafını çekti. "
ama benim zihnimde yer eden görüntüyü sormamıştın hiç. neden bilmem? ben de söylememiştim.
sayfalara sığmayacak kadar sayısız anı var elbet zihnimde. ama işte oyun senin! bir tane seçmemiz gerekiyor.
sadece bir an.
tek bir hissediş....

hani sondan bir önceki buluşmamızda beni beklerken, öyle uzaktan ve ellerin belinde, başın sağa 45 derece eğik  "çok özledim" der gibi bakmıştın ya. 
işte o an'ı seçtim.
ve seni öyle özledim. 
çok özledim.
lakin bunca vakit sonra seni görmek için bir bahanem yok. bahane icat edesim de.
sadece özledim.
hepsi bu.
.
* nietzsche ağladığında - irvin d. yalom
.
sıla - köşe yastığı

8 Mayıs 2017 Pazartesi

10.mektup

bu sabah, inmeye yakın, otobüs imes rampasını çıkarken duygularıma hakim olamadım. duygularımı saklamada asla mahir değildim zaten. ama bu başkaydı. bambaşka. anlatabilir miyim? bilmiyorum. aslında beşiktaş'ın son saniye golüyle şampiyonluk yarışında yara alması ve her sabah beraber aynı otobüse bindiğimiz ak saçlı abinin yokluğu dışında alışılagelmiş pazartesilerdendi bu sabah da. her zamanki mağlubiyet hissiyle, ama her zamankinden daha yorgun, yenilgiyi kabullenmiş, samuel beckett'e rahmet okumuş, sadık yalsızuçanlar'a koşulsuz şartsız hak vermiş bir fani olarak sağ önden bir koltuk geride, şoföre sırtını dönmüş akşamki beşiktaş-f.bahçe maçının son saniyelerini tekrar tekrar oynuyordum kafamda. arada hasta olan annemi düşünüyor. sonra yeniden 'fabri niye çıktın be olm o topa?' diyordum. bazen de dışarıya, tüm mahmurluklarıyla koşturan, kahve içen, dünyaya gizli bir el vasıtasıyla bırakılmış gibi şaşkın, tepkisiz servis bekleyen insanlara bakarak, bu insanları ve sonra kendimi anlamaya çalışıyordum. tam yeniden kalecimiz fabri'ye saydıracakken şoförün radyosu inceden bir ahmet kaya şarkısı çalmaya başladı. ama ne şarkı? 
anlatmaya anlatamam. yazmaya yazamam. insan hayatında bazı anlar, bazı şarkılar olur hani. dünyayla vedalaşıp anılarıyla kucaklaştığı. öyle anlardan biriydi. mutsuz değildim. ama mutlu da değildim. galiba hüzünlüydüm. çokça hüzünlü. yarısı kırık sol ayak baş parmak tırnağımdan, saçımın en yorgun teline kadar melankoliye batmıştım. öylece kaldım koltukta. yaşadıklarımız gözümün önünden film şeridi gibi, otobüs ineceğim yeri üç durak geçti. şarkı bitti. düğmeye nasıl bastım. otobüsten nasıl indim. bilemedim. senden ayrıldıktan sonra da seni sevdiğimi kendimden ve senden niye sakladım? onu da bilemiyorum. 
bu şarkı işte, bunu ne kendime ne de sana yapmamamı söyledi! sana yazıp yazıp sildiklerimi, özlemlerimi, gücenikliklerimi ama asla solmayan sevgimi..
bu şarkı diyorum. hislerimi, seni, hayallerimizi gömdüğüm derinliklerden bulup çıkardı. içimde sana dair ne varsa hepsini bir belediye otobüsünün orta yerine boşalttı. beni çırılçıplak, beni yapayalnız, beni sensiz, beni anlamsız, beni mazide bıraktı. bu sabah. imes rampasını çıkarken...
ben seni çok özledim. ben seni çok..