haziran
bir istanbul metrosundayım. işten çıktım. galiba biraz da yorgunum. uzunçayır’dan bindim. bir durak sonra oturdum. lakin oturduğuma pişman oldum. kalkmak da istemiyorum. kulaklarım gürültüye nasıl hassas ise burnum da kokuya karşı öyle hassas amirim. sanıyorum yanımdaki abinin ter kokusunu tarif edecek bir bilim henüz icat olmadı. eskiyi özlüyorum. bit pazarlarına nur yağsın istiyorum. orhan gencebaylı deodorant reklamları, ali-ayşegül atikli “bi’alışveriş bi’fiş gibi” güzeldi. onu da özlüyorum..kendimce fikirler geliştiriyorum. askıda ekmek gibi şehrin meydanlarında, ana arterlerinde askıda deodorant, sabun ve on litrelik su dağıtsınlar istiyorum. hatta belediyeler, plajdaki gibi küçük kabinler yapsın. kendini kirli hisseden direk girsin arınsın, temizlensin. hayır hayır amirim! asla ve kata minekırıkkanatlık değil amacım. sadece temiz toplum olalım istiyorum. az biraz saygılı. azıcık kültürlü. birazcık insan. çok mu şey istiyorum.
bir de işte yolum çabuk bitsin, vakit geçsin diye yazıyorum. yoksa hiç bir mesaj kaygım yahut anksiyetem yoktur amirim. böyle bilinsin isterim. diyeceklerim şimdilik bundan ibaret.
.
