kendimi yine kendim tarafından attığım çukurda debeleniyorum kaç vakittir. yazmak aklıma geliyor bazen. ama umursamıyordum. ta ki şu ana dek. şimdi ne oldu dersen aslında çok da bir şey olmadı. doğu illerinden ödünç alınmış dondurucu soğuğa rağmen güneşin cazibesine kapılıp sokağa attım kendimi. gelişigüzel ama ezberlenmiş adımlarla her zamanki dükkanlara uğrayıp en son meşhur bir kahveci konağında soluklandım. aylak bir kedinin karşısına oturdum. düşündüm. ikimizde bu dünyadan geçiyoruz. kedi kediliğini yapıp karnını doyurduktan sonra bulduğu ilk sıcak köşede pinekliyor. peki ya sen mithad selim dedim yine kendime. sen ne yapıyorsun insan olarak? en iyi yaptığın şey nedir bu dünyada diye hem yazdım hemi sordum. çok düşünmedim. yeni şarkılar keşfetmek, yazmak ve fotoğraf çekmek ve dahi hepsini orta dünyayla paylaşmak oldu cevabım. biliyorum hemen öne atılıp bu da bir şey mi diyeceksin. evet.
