sabah. altı buçuk. bir otobüs dolusu insan öyle uykuluyuz. kimimiz ayakta, kimimiz koltukta şekerliyoruz. ama bize ağır gelen ne?
zarifoğlu kendimiz diyor. haklı olabilir. bazıları ekonomik şartlar, büyükşehir kaosu diyor. saygı duyarım. ama ben şarkılar diyorum bayım. zamanında sadık yalsızuçar da demişti. “bu şarkılar bir şeylerimizi çalıyor.” bana sorarsan da, bize en ağır gelen şey bu içli şarkılar bayım. misal az evvel önümdeki genç kadın çantasından beyaz bir bere çıkardı. avucunun içiyle pide hamurunu döver gibi önce beresini bir düzeltti. sonra da başı ile pencere arasında yastık yapıp mışıl mışıl uykuya teslim oldu. bense başımı soğuk ve düz pencereye yasladım. ama uyuyamadım. iki gündür dinlediğim, sözlerini hiç bilmediğim ama duygusu ciğerlere dikenli tel dolaştıracak kadar ağır ermeni şarkısının etrafında hayatımı evirip çeviriyorum. evirip çeviriyorum. bu şarkılar diyorum.. ahh bu şarkılar..
.
