sahildeyiz. adalar’ı karşımıza almışız. yaralarımızı yanımıza. fakat hiç konuşmuyoruz. sanki fonda sezen ‘ah istanbul’ diyor. öyle kederliyiz. öyle sessiziz. yapraklar uçuşuyor, biz kımıldamıyoruz. sanki bir şeylerin olmasını bekliyoruz. belki pastırma yazını. belki ufuktaki mutluluğumuzu. çok yakınız. ama öyle de uzağız. denizin mavisinde sanki eksik bir parçamızı arıyoruz. gördüğümüz rüyaları karşılaştırıyoruz. okuduğumuz şiirlerin kafiyelerini suda sektiriyoruz. bu sessizlik; belki de bizim büyük çaresizliğimiz. belki bir çeşit oyun oynuyoruz. sessizliği ilk bozanın ceza alacağı. ama şimdi buradan kestirmek güç. arka fonda çalan şarkının en çok hangimizin kalbini delik deşik ettiğini.
.
