cemal şan'ın aşk üçlemesinin 2.filmi olduğunu film bittikten sonra öğrendim. zira film ve yönetmen merakımı filmi izlemeden önce değil de izledikten sonra yaparım genelde. bu filmde de öyle oldu. filmdeki son yazısının hemen akabinde yönetmenin başka filmi var mı diye merak edince öğrendim gerçeği. üçlemenin öteki iki sekiz günlüğünü de izlemek istedim hemen.
aslında ve itiraf etmek gerekirse; filmin başlarında özellikle nesrin cavadzade'nin oturmayan şivesi, babası ile ahırda konuşmalarının doğallıktan uzak, yine dilber'in babasına orakla celallenmesi ve hakeza sevdiceğinin babasının evini basma sahnelerinin gerçeklikten ırak gelip bana geçmemesi vs nedenlerle bu filmi on beşinci dakikada bırakırım herhalde diye düşündüm. lakin sonra bir şey oldu. fırat tanış, önce nusaybin'in tozlu ve dar yollarından aksaya aksaya girdi kadraja. sonra oyunculuğuyla büyüdü de büyüdü. nesrin cavadzade'yi de aldı yanına ve acayip bir finale doğru yürüdüler. öyle ki filmin başında sıkılan ben oyunculuklar ve senaryonun akışında filmin başını ve her daim acıyla ve arabeske yoğrulmuş kadim coğrafyanın makus talihini unutup final için bir sürü mutlu sonlar bile kurdum kafamda.
son tahlilde; fena halde beğendiğim bir drama oldu dilber'in sekiz günü.
.
){kind=link}