-yineledik mi peki?
-yok gelemedim. iş-güç, çoluk-çocuk, krizler, fırsatlar malum.
bir şey söylemedi. çok tatlı gülümsedi sadece. bu gülümsemeden cesaret alıp
-yalnız dedim kış aylarında kol ve bacaklarda böyle kırgınlık, bir yorgunluk hasıl oluyor devamlı surette.
yine güldü. yine büyük cesaretlendim.
-bir de dedim ayıptır söylemesi son zamanlarda büyük abdeste çok çıkar oldum doktor hanım. gülen yüzü sanki biraz ciddileşir gibi oldu. bir iki soru daha sorup aynı yüz ifadesiyle önündeki kağıda bir şeyler karaladı. nihayet;
-bir takım tahliller isteyeceğim yarın ona göre konuşuruz. ama büyük ihtimalle kolonoskopi isteyebilirim.
-hortum sokacaklar yani.
bir kez daha, üstelik sesli güldü. ama ben gülmedim. beynimdeki yapay zeka 10 yıl önceki kolonoskopi tecrübemi koydu önüme. yüzümün hem ekşidiğini hem gerildiğini hissettim. yine de bu kibar doktora gülümsemeye çalışarak ve teşekkür ederek elimde barkod tahlil sırasına çıktım.
..
aşağıda aynı doktoru beklediğimiz baba ve kızıyla bu kez yukarıda, kan verme sırasında rastlaştık. alt katta olduğu gibi üst katta da yan yanaydık. ikimiz de randevumuzdan çok önce çağrıldığımız için renkli ekranda isimlerimizin yanında behzat Ç.nin (Ç)'si vardı. bunun nedeni üzerine genç kadınla iki kelamımız olmuştu aşağıda. ama bu kez konuşmadık. çünkü genç kadın, yüzü maskeli babasıyla büyük titizlikle ilgileniyor, giysilerini özenle çıkarıyor, hem ruhu hem bedeniyle dünyadaki bütün rahatlığı babasına bahşetmeye çalışıyordu. onları izlerken gözlerim doldu. babamın hastalığındaki hallerimiz geldi aklıma. soğuk cerrahpaşa anılarımın eşliğinde sessizce onları izledim bir süre. sonra biraz dışarıda canhıraş yağan yağmura baktım. biraz kapının üstünde asılı, sanki kötü bir şey yapmışız gibi yarısını yıldızlarla kapattıkları isimlerimize baktım. elinde bir kağıt parçası soğuk ve gri duvarlar arasında oradan oraya koşturan insanları izledim. açık olan kapıdan koluna iğne batırılan insanların yüzündeki acı ifadeleri gördüm. hiçbiri içimdeki acıdan büyük olamazdı. ama biliyordum, benimki de onlarınken büyük olamazdı. kan vermek için ağır adımlarla içeri giren baba kıza son kez bakıp iki elimin tersiyle gözlerimi ovuşturduktan sonra ışıklı tabelada ismimin yarısı yanıp söndüğünü gördüm..
.
