kuşları ve kedileri saymazsak (belki onlarla eşit bile olabilir) fotoğrafa başladığımdan beri en çok çektiğim objeler, kapılar oldu sevgilim. ilginçtir bunca zaman bunun üzerine hiç düşünmedim. dün akşam içime bir kurt düştü. neden kapılar? biz de üniversite okuduk. biz de yarım dönem de olsa psikoloji ve sosyoloji okuduk. elbette bu önlenemez kapı çekme dürtüsünün altta yatan psikolojik bir nedeni var. kim bilir belki hayatta aşamadığım yahut geçmeye cesaret edemediğim eşiklerin yüküdür sırtıma aldığım. belki de varlığından haberimin bile olmadığı başka saikler vardır. bilemiyorum sevgilim. bilemiyorum. sekiz yıldır bulamadım. doğrusu çok da aramadım. belki diyorum sen bana doğru soruları sorarsın. belki en güvenilir açıyı verirsin. belki de hiçbir şey yapmana gerek kalmaz, sadece gülümsersin ve ben bunca yıldır kapıları neden fotoğrafladığımı bulurum.
