biz, koşu bittikten sonra da koşan atlarız*
sevgilim.
biz aynı şarkıyı üst üste otuz sekiz kez dinleyebilen insanlarız.
iki kıta arasına sıkıştırılmış yalnızlıklarında teselli arayan beni ademiz. kendi imkanlarımızla kurtulamadığımız kederimiz için şarkılara tutunan kimsesizleriz. oysa kimse bilmez. nasıl sevdiğimizi şairleri, çocukları ve kuşları. kimse bilmez. kentin yüksek yerlerine yağan kar gibi nasıl seçici olduğumuzu.
biz diyorum sevgilim; kendisine, yine kendisi tarafından gönderilmiş mektuplara sevinen fanileriz.
.
.
* sezai karakoç-şahdamar
