şubat. pazar.
06:50 de uyandım. beyin haricinde tüm organlarım uyku diye çığlık atarken başucumdaki radyo voyage’ı açtım. hafif bir müzik. leonard cohen sesli bir adam usul usul çocukluğumu anlatıyordu sanki. ya da başka bir şeyi. bu tınıda ne olduğunu bilmediğim ama huzur veren çok tanıdık bir şey vardı. öyle ki içine girip iltica etmek istiyordum. yaz yağmuru tadındaki bu mutluluğun peşinde koşarken uyuyakalmışım. uyandığımda saat dokuza geliyordu. radyo hala çalıyordu. fakat cohen sesli adam gitmişti. bir tur daha uyuyabilirdim. istemedim. hızlı bir kahvaltıdan sonra keyif çayımla birlikte balkona çıktım. lodos ve güneş karşıladı beni. balkon tam bir kış balkonuydu. öyle kirliydi. öğleden sonra ve sonraki iki günün yağmur ihtimaline aldırmadım. yanlış saatin günde iki kez doğruyu göstermesi gibi içten gelen bir istekle tuttum balkonu yıkadım. işim bittiğinde bir bardak daha çay ve irlanda defterini alıp güneşin karşısına alacaklı gibi dikildim. çünkü bunu hak etmiştim.
.
