aylardır sanki aramız biraz limoniydi. hani öyle belirgin bir anlaşmazlığımız, kavgamız da yoktu. ama bazen oluyor öyle. insan en çok sevdiklerinden hatta kendinden bile uzaklaşmak, yenilenmek istiyor. biraz bu sebepleydi ayrılığımız. bu aralar biraz hande mehan'ın yumuşak sesine meyletsem de onu unutmuş, ona olan sevgimi azaltmış değildim. böyle durumlarda hayat diyoruz. vahim şartlar diyoruz. biraz uzaklara dalıp gidiyoruz. biraz akışına bırakıyoruz. sonra işte bir cumartesi öğleden sonra metrosunda telefondaki on bir şarkılık ona mahsus şarkı listesiyle kaldığımız yerden, hiç ara vermemiş gibi devam ediyoruz.
.
