cemal şan'ın aşk üçlemesinin 2.filmi olduğunu film bittikten sonra öğrendim. zira film ve yönetmen merakımı filmi izlemeden önce değil de izledikten sonra yaparım genelde. bu filmde de öyle oldu. filmdeki son yazısının hemen akabinde yönetmenin başka filmi var mı diye merak edince öğrendim gerçeği. üçlemenin öteki iki sekiz günlüğünü de izlemek istedim hemen.
aslında ve itiraf etmek gerekirse; filmin başlarında özellikle nesrin cavadzade'nin oturmayan şivesi, babası ile ahırda konuşmalarının doğallıktan uzak durması ve yine dilber'in babasına orakla celallenmesi ile omurgasız sevdiceğinin babasının evini basma sahnelerinin gerçeklikten ırak gelip bana geçmemesi gibi nedenlerle filmi on beşinci dakikada bırakırım herhalde diye düşündüm. lakin sonra bir şey oldu. fırat tanış, önce nusaybin'in tozlu, dar ve kayalık yollarından aksaya aksaya girdi kadraja. sonra oyunculuğuyla büyüdü de büyüdü. yetmedi, nesrin cavadzade'yi de aldı yanına ve acayip bir finale doğru yürüdüler. öyle ki filmin başında sıkılan ben başarılı oyunculukların ve senaryonun akışında filmin başıyla, her daim acı ve arabeskle yoğrulmuş kadim coğrafyanın makus talihini unutup final için bir sürü mutlu sonlar bile kurdum kafamda. oysa… hayaller ve gerçekler başkaydı!
son tahlilde; fena halde beğendiğim bir drama oldu dilber'in sekiz günü.
.
){kind=link}